• Новости

    Директоры БСШ

    Бәзәкә мәктәбе директорлары

           Чираттагы зур бәйрәм- “Укытучылар көне” алдыннан безгә белем биреп олы тормыш юлына чыгарып җибәргән Бәзәкә мәктәбенең директорларын искә төшереп, күңелдән аларга изге хезмәтләре өчен рәхмәт әйтәсе килә. Дөрес, бүген безне укыткан барлык укытучыларны да искә алу бик урынлы булыр иде. Ләкин бу зур эшне быел йомгаклап булмады, икенче елга тәмамлап, аларны да сезнең ихтибарга тәкъдим итәрбез. Бәлки сайт укучылыры безгә үзләренең укытучылырының фотоларын, мәктәп истәлекләрен җибәреп, Бәзәкә мәктәбе укытучылары турында матур һәм тулырак материал әзерләргә булышырлар?

         Тагын шуны да әйтеп китәсе килә: бу материалда Бәзәкә мәктәбенең директорлары исемлеген 1927 елдан гына башлап төзи алдык. Альта апа Мәхмүтованың “Бәзәкәм- туган бишегем” китабында Бәзәкәдә уку-укыту тарихы 18-нчы гасыр башыннан башлап бик җентекләп язылган. Шуңа күрә кызыксынган укучыларыбызга югарыда әйтелгән китапны тагын бер кат укып чыгарга тәкъдим итәбез. 

          Бу язманы эзерләгәндә булышкан Альта һәм Әнисә апа Мәхмүтоваларга, Рәмзия апа Мөхетдиновага һәм мәктәп директоры Нәбиева Айгөлгә зур рәхмәтебезне җиткерәбез!

    ♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦

     

    Әгъләмов Солтан (1927-1930)

    Әгъләмов Солтан Бәзәкә мәктәбенең 1927-30 еллардагы беренче директоры була. Аның җитәкчелеге астында мәктәпнең тау башындагы яңа бинасы төзелә.

    Шуннан соң аның турында мәгълүмәтләр юк. Сугышка ул Мөслим райвоенкоматы чакыруы буенча китә һәм 1942 елның сентябрендә Сталинград фронтында башын сала.

    _________________________________________________________________________

    Фәизов Мәгсум (1930-1933)

    Фаизов Мәгъсүм 1930-33 елларда Бәзәкә мәктәбендә директор булып эшли. Кызганычка каршы, аның турында башка мәгълүмәтләр табып булмады...

    _________________________________________________________________________

    Зәйнуллин Фәрди Сәлах улы (1933-1937)

    Тумышы белән Абалач авылыннан. 1933-37 елларда Бәзәкә мәктәбененең директоры булып эшли. Колхозы активы составында бик күп эшләр башкара. Сугыш башлангач фронтка китә. Кече политрук Зәйнуллин Ф.С. Сталинград өчен барган сугышларда 1942 елның августында башын сала.

    ________________________________________________________________________

    Мәрдәнов Габдерахман (1937-1941)

    Мәрдәнов Габдерахман 1937-41 елларда Бәзәкә мәктәбендә директор булып эшли. Аның белән бергә хатыны Тәскирә Вәлидова да эшли. Кызганычка каршы хатыны бик яшли вафат була һәм Бәзәкә зиратында җирләнә. Шуннан соң Мәрдәнов Габдрахман авылдан күчеп китә. Сугыштан соң 1-2 тапкыр Бәзәкәгә элекке танышлары янына килеп чыккалый.

    ________________________________________________________________________

    Гайнуллина Гөлсем (1941-1945)

    Мама родилась она 1917 году, деревне Чыршылы Челнинского района шестым ребенком. Когда ей было 6 месяцев, ее маму убила молнией в поле и тогда отец с детьми переехал в деревню Белоус и женился. Старшую сестру в 18 лет выдали замуж. Родилась еще одна девочка, ну когда моей маме было 7 лет умер отец. А мачеха после этого взяла своего ребенка и уехала неизвестно куда. Пятеро детей остались сиротами. Отец мамы был очень религиозным и имел большие связи, друзей и когда он умер, детям дали комнату в Бондюжском химзаводе в "хлорбарий" (я незнаю что это, по моему это на территории завода) , этого добился дед Габденурова Зуфара из Бизяков (я так помню, по рассказам мамы). Вот потом пришла опека, хотели забрать маму в интернат, но из сестёр, которая была постарше, сказала, " Хэер сорашам, но её не отдам" - и ее не забрали, вот они жили там впятером дети!  Ну и ее папины друзья из Бизяков их иногда поддерживали. Потом эта сестра выходит замуж за председателя и маму забирает к себе и в 1925 г. мама поступила Бондюжскую семилетнюю школу и там окончила 7 классов. 1931-32 годах училась в ФЗУ, после этого 1933году окончила пятимесячный педагогический курс. 1934 году работала Брюшлинской начальной школе. В 1935г.-1941г.г. работала учительницей начальных классов Бизякинской средней школы. В 1939 г. заочно закончила Елабужский педагогический техникум. В 1941-1945годах работала директором Бизякинской средней школы. В 1944г. вступила в кандидаты ВКП(б), в 1945 г. перешла в члены ВКП(б). В 1953г. была выбрана секретарём первичной парторганизации колхоза и продолжала работать. Когда вышла на пенсию, Гильфанов Хай абый приходил к нам домой и попросил, чтоб мама работала в интернате воспитателем.  Несколько лет она продолжала работать воспитателем в интернате (тау башында старое здание школы ).

    А во время войны, она рассказывала, чтобы отогреть школу, ездили с учителями и старшими классами рубить леса через Каму в Белоус! И зимой через лед на лошадях привозили дрова, но она всегда говорила, школа работала, дети учились, классы не замерзали! Она очень гордилась этим! И  говорила, «Гел атта йори идем»,- дип. Этинен энилэре говорили, "Син безнен очен туган бала булгансын», - дип.

    Тагын әнинең истәлекләреннән: әнине Бөрешледән авылга укытырга Гыймазетдинов Гыйльфан абый (“Үгез Гыйльфан”, ул вакытта Бәзәкәдә колхоз председателе) чакырып кайтара. Әни бер керәшен укытучы белән кайталар, ул биек гәүдәле була, ә әни тәбәнәк буйлы. Клубка чыга идек, яшьләр тезелешеп утырырлар иде. Без музыка куеп бии башлауга, бөтенесе чыгып китә иделәр клубтан. Шундый кызык иде халык, аннан сон әкренләп ияләшә башладылар, - ди иде. Клубта концертлар куя идек. Авылда 5 бик матур егет бар иде, алар арасында минем әтием дә. Вәт шулар клубта беренче рәткә аякларын аякка куеп утырырлар иде, -ди.

    Укыту дэверендэ РОНОдан килә торган тикшерүчеләрне "открытый урок"ларга минем класска кертәләр иде, укучылар шундый яхшы җавап бирәләр иде, - ди. Әнинең һәрвакытта көчле класс, көчле укучылыры була. Аннан сон тагын бер случай: магазинга ипигә төшә идем. Әбиләр чиратта күп булалар иде, миннән сорыйлар: "Син кем кызы? "- дип. Мин әйтәм: "Гөлсем кызы",- дим.

    Шунда бер әби" әйтә: "Әәәй, Гөлсем безне укытты бит ул", - ди. Мин: "Бу әби ялгыша, наверно"- дип өйгә хәтле уйлап кайттым да, әнидән сорыйм: "Әни, анда карт әбиләр: "Гөлсемдә укыдык",- дилэр. Алар саташалар что ли, алар бит синнән дә зурлар",- дим. Әни әйтә: "Дөрес, кызым, укыттым, авылда безграмотность иде, укый- яза белмиләр иде",- ди. Бу минем өчен шок булды! Шуннан соң мин әнине тагын да ныграк ярата һәм хөрмәт итә башладым.

    Өйдә әниебез кырыс, тәлапчән  иде, шул ук вакытта балаларны, үзенекен генә түгел, ә барысын да бик ярата иде. Безне өйдә нәрсә өчен дә шелтәләгәнен, ачуланганын хәтерләмим. Бер эш кушса, без эшләгәнче узе эшләп куя иде. "Кичке 9 дан соң кайтсан, капканы бикләп куям”, - дия иде. Кешелэр кичке 10 да клубка чыга башлыйлар иде. Хәтерлим клссташым Зөлхәбирә сөйләгәнне: "Иртән әни сыер саварга чыга, миңа әйтә: “Атаң күргәнче кереп ят”, - дип. Миңа да клубка чыксам, сүз эйтмәгән дә булыр иде инде әни әти дә булмагач (әтием бик яшьли үлеп китте), шуңа строго тоткан инде. Әни балаларны, укучыларын  бик ярата иде. Шуңа күрә бала тапкач та 10 көннән соң ук, классымны башка укытычылырга бирмәсеннәр өчен, эшкә чыга иде. Безне то Асия апа ( Наилә Габдуллинаның әнисе) әни эштә булганга тагын кем беләндер чиратлашып имезгәннәр!

    Әнисе турында Ферая Зиннатуллина (Мөхәмәтҗанова) истәлекләре. 2020 ел, сентябрь

    ________________________________________________________________________

    АХМЕТОВ ГАЙНАН АХМЕТОВИЧ (1945-1955)

    Родился в 1919 году в с. Псеево Бондюжского района ТАССР. Мобилизован в 1940 году Бондюжским райвоенкоматом. Воевал на Западном, Третьем Белорусском фронтах, лейтенант,  11 погранзастава, 88 погранотряд, 7-ой отдельный батальон отдела контрразведки СМЕРШ.

    Демобилизовался в 1945 году.  Окончил Елабужский педиститут. Работал учителем географии, в 1945-55 годах директором Бизякинской школы, Новококшанской вспомогательной школы Менделеевского района.

    Награжден орденом Красной Звезды (1944), медалью «За оборону Москвы», «За взятие Кенигсберга», «За победу над Германией», юбилейными.

    Умер в 1983 году.

    _________________________________________________________________________

    ГИЛЬМУТДИНОВ ИБРАГИМ ГИЛЬМУТДИНОВИЧ (1955-1956)

    05.01.1912 - 20.05.2000

    Родился:  Татарская АССР, Бондюжский р-н, д. Тойгузино.

    В РККА с 1940 года. Мобилизован  Тельманским райвоенкоматом Татарской АССР.

    Гвардии младший сержант, наводчик 57 гвардейского артиллерийского полка 26 гвардейской стрелковой дивизии, Западный фронт.

    Награжден 17.09.1942 г. орденом  Красной Звезды, орденом Отечественной войны II степени (1985 г.).

    С 1946 г. по 1976 г. работал директором школ в деревнях Тойгузино, Камаево, Бизяки (директор школы в 1955-56 годах) Бондюжского района ТАССР.

    Во время движения 30-тысячников работал председателем колхоза «Кызыл Байрак».

    ________________________________________________________________________

    ГИМАДЕЕВ МУЛЛАМУХАМЕД ГИМАДЕЕВИЧ (1956-1958)

    Родился в 1925 году в д. Куразово Бондюжского района ТАССР. Мобилизован в 1943 году Бондюжским райвоенкоматом. Гвардии рядовой, 10-я гвардейская воздушно-десантная бригада, 178-й медсанбат, полевая хлебопекарня.

    Демобилизовался в 1945 году, работал директором школы в с.Бизяки в 1956-58 годах, в Менделеевской средней школе №2 учителем, директором.

    Награжден орденом Отечественной войны второй степени (1985), медалью «За победу над Германией», юбилейными медалями.

    _________________________________________________________________________

    ГАЛЕЕВ МУЛЛАЯН АХМЕТОВИЧ (1958-1959)

    Родился в 1921 г. Татарская АССР, Бондюжский р-н, д. Псеево. Трудовую деятельность начал учителем Псеевской сельской школы.
    В РККА с 1940 года, мобилизован Бондюжским райвоенкоматом ТАССР.
    Красноармеец 710 отдельной роты связи 124 стрелковой дивизии 67 армии Ленинградского фронта; сержант, радист 200 отдельного батальона связи 124 стрелковой Мгинской Краснознаменной ордена Суворова дивизии 94 стрелковый корпус. Ленинградский, Третий Белорусский, Забайкальский фронты. Участвовал в войне с Японией.
    Награжден медалями «За оборону Ленинграда», «За отвагу» (1943 г.), орденом Красной Звезды (1945), орденом Отечественной войны второй степени (1945 г.), медалями «За победу над Германией», «За победу над Японией», юбилейными медалями.

    Демобилизован в 1947 г. Окончил Казанский педагогический институт.

    Работал учителем, директором школы в с.Бизяки в 1957-58 годах, №2 г.Менделеевска, инспектором отдела образования.

    Умер в 1979 году. Похоронен в Менделеевске.

    ________________________________________________________________________

    Гыйльмуллин Камил Гыйльмулла улы (1959-1965)

    Гыйльмуллин Камил Гыйльмулла улы 1929 елның 17 январенда Бондюг районы Камай авылында туа. Җидееллык мәктәпне 1943 елда гел яхшы билгеләренә генә тәмамлаганнан соң Удмурт Республикасының Әсән зооветеринария техникумында зоотехник булырга укый. Укып бетергәннән соң Морт районы (хәзерге Алабуга районы) Иске Юраш авылында эшли. Сугыштан соңгы авыр еллар. Фермада фән кушканча эшләү өчен мөмкинлекләр юк, алган белемне кулланып булмый. Башкарган хезмәтеннән канәгать булмаган егет һөнәрен алыштырырга карар кыла һәм Алабуга шәһәрендәге икееллык укытучылыр институтына укырга керә. Институтны тәмамлаганнан соң Иске Бигәш авылы мәктәбендә химия, биология, география фәннәрен укыта. Шунда эшләгәндә сөйгәне, Мамадыш районы Көек Ерыкса авылы кызы Лена Хөрмәтуллина белән өйләнешәләр. Бигәш авылында шул елларда “Бигәш” фольклор ансамбле оеша, Камил Гыйльмуллин ансамбльнең ик актив членнарыннан берсе була. Гыйльмуллиннар гаиләсе 1959 елда Бәзәкәгә күченәләр. Бу турыда Р.Мөхетдинова үзенең “Укытучым, кадерлем...” дигән китабында менә ниләр яза: “Лена апа – рус теле һәм әдәбияты, Камил абый – география, тарих фәннәре укытучылары иде. Камил абый энергияле, көчле ихтыярлы, талантлы укытучы иде. Шушы сыйфатлары өчендер, аны бик тиз арада мәктәп директоры итеп билгеләделәр. Камил абый дәресләрен җанлы, кызыклы итеп үткәрә иде. Дәреслек материал белән генә чикләнмичә, төрле газета-журналлардан мисаллар китерә, алардан өзекләр укый һәм иң кызыклы урында туктап җавапны үзебезгә эзләргә, табарга, фикеребезне белдерергә куша. Гомумән, укытучыбыз үзенең дәресләрендә киләчәктә хыялланган һөнәрне үзләштерү өчен төпле белем кирәклекне безгә һәрдаим искәртеп, башыбызга, күңелебезгә сеңдереп килде. Үзе хәрәкәтчән, тынгысыз, янып торган кеше буларак, укучыларның пассивлыклары, сүлпәнлекләре белән килешми, киресенчә активларны, кыюларны, чаяларны хуплый, өстен күрә иде. Укытучы – белем бирүче дә, тәрбияче дә, иҗатчы да. Камил абый Гыйльмуллин, директор, парторг булуына карамастан, шәкертләре белән бер казанда кайнады. Смотр концертларына әзерләнгән чакларда, кичләрен ул безнең янга килеп, монтаж, сценарийлар төзергә, отышлы җыр-биюләр сайларга, үзенчәлекле чыгышлар уйлап табарга ярдәм итте. Смотр концертларына да килеп җитә, чыгышыбыз өчен җан атып, безне рухландырып тора, бару-кайту өчен техника мәсьәләсен дә хәл иткән була. Укытучыбыз үзе дә кичәләрне кызыклы итеп алып бара иде: сүзгә, телгә осталыгы, һәр бәйрәмдә халык тулы клубта, мәктәптә үз шигырьләрен тәэсирле итеп укуы әле бүген дә күз алдында.” Гыйльмуллиннар гаиләсе Бәзәкә халкы күңелендә якты эз калдырып 1965 елда китеп баралар һәм Түбән Кама шәһәренә барып урнашалар, үз һөнәрләре буенча хезмәтләрен дәвам итәләр, өч бала – Илсөяр, Рамил, Әлфирәне тәрбияләп үстерәләр. Кызганыч, Лена апаның гомере бик иртә өзелә, 43 яшендә дөнья куя ул. Гомере буе иҗат һәм сәнгатьне яраткан Камил Гыйльмуллин 80-нче елларда Түбән Камада оешкан “Мунча ташы” эстрада театрына нигез салучыларның берсе. Үзен “җитмеш яшьлек өлкән бүре” дип атаган Камил ага театрга кызыклы идеяләр ташып, юмористик шигырьләр, кызыклы монологлар, җыр текстлары язып тора. Халык алдында үз шигырьләре белән дә, төрле рольләрдә дә чыгыш ясый. Театрда үзенә “КГБ” кушаматы таккан булганнар – “Камил Гыйльмуллин бандасы”. Үз гомерендә 2 китап чыгарган, шигырьләре рус телендә укучы татар балалары өчен дәреслекләргә кертелгән талантлы шәхес Камил Гыйльмулла улы Гыйльмуллин 2017 елның 7 сентябрендә вафат була, Түбән Кама шәһәрендә җирләнгән. Һәрчак ачык йөзле, шаян сүзле, җор телле һәм күтәренке күңелле оптимист мөгаллим Камил абый Бәзәкә халкы, укучылары күңелендә һәрчак шулай сакланыр. (Фәния Башарова, сентябрь 2017 ел)

    Камил абый 1959-65 елларда Бәзәкә урта мәктәбе директоры булып эшли.

    ________________________________________________________________________

    ГИЛЬФАНОВ ГАБДЕЛХАЙ ГИЛЬФАНОВИЧ (1965-1969)

    Родился в 1921 году в селе Бизяки в крестьянской семье.

    Хай абый (так его звали в школе) является представителем уважаемого в Бизяках и его окрестностях рода Хуснутдиновых-Гильфановых. Один из его старших братьев Габдулхак абый с подросткового возраста работал в колхозе и ушел на заслуженный отдых будучи главным бухгалтером колхоза «Кама». Второй брат- Файзулхак абый Хуснутдинов также прошел войну и долгие годы являлся уважаемым учителем немецкого языка в Бизякинской средней школе.

    Его судьба удивительная и непростая. Аксакал прошел большой и трудный жизненный путь с крутыми поворотами.

    Хай абый (так его звали в школе) является представителем уважаемого в Бизяках и его окрестностях рода Хуснутдиновых-Гильфановых. Один из его старших братьев Габдулхак абый с подросткового возраста работал в колхозе и ушел на заслуженный отдых будучи главным бухгалтером колхоза «Кама». Второй брат- Файзулхак абый Хуснутдинов также прошел войну и долгие годы являлся уважаемым учителем немецкого языка в Бизякинской средней школе.

    Габделхай Гильфанович Гильфанов родился в 1921 году в селе Бизяки в крестьянской семье. Когда ему было пять лет, когда умерла мама. Отца за то, что в мечети учил детей, отправили в тюрьму. Четверо детей остались на попечении престарелой бабушки.

    В 1929 году пошел в школу. Но ему сказали, что не могут учить сразу троих братьев из одной семьи и самого младшего Габдулхая отправили домой. У мальчика было огромное желание учиться, поэтому отказ пережил тяжело. Но дома самостоятельно и с помощью братьев научился читать и считать. И в 1930 году его сразу взяли на второй класс.

    Бедная и сиротская жизнь была особенно тяжелой. Бабушка старая, от болезни умерла 19-летняя сестра, кушать практически нечего. Поэтому по весне приходилось много пропускать уроков - мальчик со старшими братьями собирал на полях мерзлую картошку, подножную траву, уставал. И в летние каникулы отдыхать не приходилось, после 4-5 классов целое лето трудился в колхозной бригаде. Тут хоть, пока не видит бригадир, была возможность подкормиться капустой, помидорами. Несмотря на трудности, Габделхай Гильфанов школу не бросил. В 1933 году вступает в ряды пионеров. В 1936 году окончил седьмой класс с отличием и поступил в Елабужский педагогический техникум.

    Здесь для него началась другая жизнь: получает ежедневно 150 грамм хлеба, питается в столовой наравне с остальными студентами. Это было намного лучше полуголодного сельского существования и поэтому учился с усердием, активно участвовал в различных мероприятиях. В 1939 году окончил техникум с отличием, и, как передовик учебы, получил направление в Казанский университет. Но учеба в столице была кратковременной: 1939 году, в связи с началом второй мировой войны, его переводят в военное училище. Но туда Габдулхай абый не  прошел по состоянию здоровья, вернулся в родные края и начал преподавать в Бондюжской школе №.2. В 1940-41 учебном году его переводят в Бизякинскую школу преподавателем физики и математики. В мае его все же призывают в армию.

    А через месяц война…

    - Война украла у меня молодость, - вспоминает с грустью Габделхай ага.

    Габделхай Гильфанов вернулся в село в 1946 году живой и невредимый, начал преподавать в родной школе. Заочно учился: в 1949 году окончил с отличием Елабужский учительский институт, в 1956 году – факультет физики и математики Казанского педагогического института.

    Большинство учащихся Бизякинской школы были влюблены в уроки Хай абыя (дети любя и сокращенно так ему обращались). Потому что педагог и сложные темы объяснял доступно, уроки проводил на научной высоте. На уроках применял методы логического мышления, при решении примеров обращал внимание воспитанников на рациональные пути ответов,  обогащал практические навыки.

    Его педагогическая деятельность исчисляется сорока годами, он был в числе сильнейших математиков школы и района, «царем» «царицы наук» - математики. Его ученики и в вузах легко осваивали этот предмет, считались одаренными студентами. К примеру, воспитанник Мансур Набиуллин после Казанского авиационного института окончил аспирантуру, стал ученым и академиком, трудился в сфере разработок межконтинентальных космических ракет типа Спейс-Шатл. Награжден медалью В.М. Кельдыша. Академик Набиуллин является автором научной книги, которую в глубоким уважением подарил наставнику Хай абыю. Это большая радость для педагога.

    Хай Гильфанов в 1963 году за доблестный труд получил высокое звание «Заслуженный учитель Татарстана».

    С 1961 года он являлся завучем, 1965-70 годах – директором школы. В 1965-67 годах при его содействии строится основное здание новой школы, а в 1970-72 годах – пристрой. Ради этого приходилось наматывать километры дорог между Елабугой и Казанью, преодолевать препятствия.

    Ветеран Великой Отечественной войны Габделхай Гильфанович Гильфанов и после выхода на пенсию не расстается со школой, встречается с учителями, детьми, приходит на праздники, мероприятия, рассказывает о фронтовых сражениях. У него много боевых наград, а медаль «За оборону Киева» нашел своего героя только в 1966 году.

    31 августа 2015 года Бизяки простились со своим аксакалом, ветераном войны, Учителем с большой буквы, почетным гражданином села Хай абый Гильфановым. Похоронили на бизякинском кладбище рядом с женой — Маулидой апа. Хай абый прожил долгую, насыщенную и сложную жизнь. Он родился в 1921 году в селе Бизяки, прошел голодные сиротские годы, войну «от звонка до звонка» и после всю жизнь проработал в школе, воспитывал молодежь и был примером всему селу. Нам будет не хватать его умных советов и правильных наставлений. Он надолго останется в нашей памяти. Хай абый, тыныч йокла, урынын ожмахта булсын!

    _________________________________________________________________________

    БАШАРОВ РАШИД ГУСМАНОВИЧ (1969-1971)

    Башаров Рашид Гусманович родился 31 июля 1931 года вторым ребенком в семье Башаровых Гусмана и Татжибы в деревне Бизяки Бондюжского района Татарской АССР.

    К моменту рождения сына Рашида его отец Гусман Гыйльмибашар улы, по завершению работы в составе 6-го созыва ЦИК Совета Рабочих, Крестьянских депутатов Татарской Автономной Советской Социалистической Республики был направлен на работу в качестве Председателя Камаевского волостного совета. И, возможно, первые месяцы своей жизни мой папа провел в деревне без достаточного внимания своего отца. Как об этом пишет Альта апа Махмутова, осенью 1931 года моего деда из-за угрозы его жизни, тайно вывезли из Камаево в город Ижевск.

    С 1938 по 1946 Рашид Гусманович учился Бизякинской школе, закончив 7 классов только на отличные и хорошие оценки (с двумя оценками «хорошо» по русскому языку и литературе, а также – немецкому языку). В 1946 году поступил учиться в Елабужский педагогический техникум по специальности «Учитель русского языка и литературы неполных средних школ». Техникум он закончил через 4 года с исключительно высокими оценками.

    С 1951 по 1953 годы – служил в рядах Советской Армии, начав с должности рядового мотострелкового полка в только что сформированной Группе советских войск в Германии (города Шверин и Котбус). Перед окончанием службы по рекомендации командования части поступил и успешно закончил курсы подготовки младшего офицерского состава, получив по итогам звание младшего лейтенанта. После этого он был уволен в запас.

    15 декабря 1953 года по возвращении в деревню был принят на работу в Бизякинскую среднюю школу с записью в трудовой книге «Учитель физвоспитания». Тем не менее, он вел и занятия по русскому языку и литературе.

    Работая учителем, успешно сдав вступительные экзамены, в сентябре 1954 года поступил и в 1960 году закончил только с отличными и хорошими оценками заочное отделение филологического факультета Елабужского государственного педагогического института. Примечательно, что он во время обучения в одной группе подружился и до самой кончины поддерживал контакты с будущим организатором системы образования бурно развившихся в 70-80-е годы Набережных Челнов Хамитом Абдрахмановичем Рахматуллиным, чьи рукописные воспоминания приложены к этой справке.

    В этот же период, в 1955 году, он создал семью с  нашей мамой – Салиховой Ферой Хаджиевной, приехавшей по распределению в Бизякинскую среднюю школу преподавателем химии и биологии. В этой семье родились мы – трое их детей.

    В трудовой книге с 1960 года только следующие записи:

    - учитель русского языка и литературы;

    - 14.08.1965 – заместитель директора по учебной работе БСШ;

    - 1.09.1969 – переведен директором школы;

    - 9.02. 1971 – исключен из штата в связи с кончиной.

    Об этом периоде его работы очень подробно написано в книгах наших уважаемых земляков Рамзии апа Мухутдиновой и Альты апа Махмутовой.

    В июле 1966 года Башарову Рашиду Гусмановичу за большие достижения в области образования было присвоено звание «Заслуженный учитель школы Татарской Автономной Социалистической Республики». Он в тот период стал самым молодым работником системы образования Республики, кто был удостоен столь высокого звания и вторым среди преподавателей  Бизякинской средней школы (первый – Гыйльфанов Габделхай Гыйльфан улы).

    Несмотря на большую загруженность в школе, Рашид Гусманович повседневно работал над совершенствованием преподнесения учебного материала детям, много учился сам, перенимая все новое у лучших из лучших по профессии. Сохранились Почетные Грамоты Бондюжских, Елабужских райкомов и Горкомов КПСС, Исполкомов районных Советов народных депутатов, ГОРОНО, РАЙОНО этих образований 1962, 1963, 1965, 1966, 1970 годов. Отец очень гордился и Почетной Грамотой Министерства просвещения РСФСР и Республиканского комитета работников просвещения, высшей школы и научных учреждений РСФСР за блистательный доклад на Всесоюзных педагогических чтениях, посвященных 50-летию Великой Октябрьской Социалистической Революции.

                                                                  Фарид Рашидович Башаров, сын

    _________________________________________________________________________

    Гильфанов Зиннур Нуриахметович (1971-1978)

    Гильфанов Зиннур Нуриахметович  родился 6 сентября 1941 года в 
    деревне Бизяки  Менделеевского района  РТ в семье колхозника.  Свою трудовую деятельность начал  в 1958 году после окончания  Бизякинской средней школы в колхозе «Кама»  заведующим техскладом.
        В 1962 году окончил Казанский электротехникум связи, получил
    специальность техника-электрика  проводной связи радиофикации. По направлению техникума работал техником связи  в г. Белово Кемеровской области. С ноября 1962 года  по октябрь 1965 года служил  в Тихоокеанском  флоте, где  в  апреле 1965 года  был принят  в ряды КПСС. 
         С 1966 года  перешел на  педагогическую работу. Начал работать 
    учителем  физики  и  математики  в Бизякинской  средней  школе. В 1972 году  окончил  физико-математический  факультет  ЕГПИ.
        С 1972 по 1978 годы работал директором Бизякинской  средней  школы. В 1979 году был награжден  Почетной  грамотой  Министерства просвещения ТАССР.
         В 1981 году был избран  секретарем  партийного комитета  и
    заместителем председателя колхоза «Кама»  Менделеевского района. В марте 1984 года был направлен  инстуктором  отдела пропаганды  иагитации  в  Елабужский  горком КПСС.  В 1987  году   назначен  директором  межшкольного  УПК  г. Елабуги.

         В 1993 году  был переведен  в администрацию  Елабужского района  и города  Елабуги  на  должность заместителя руководителя  аппарата- заведующего  общим  отделом  аппарата  главы администрации. В 1996  и 1998 годах был награжден Почетными  грамотами   главы администрации  Елабужского района и города  Елабуги  РТ за долголетний добросовестный труд, большой личный  вклад в совершенствование дело- производства и  обеспечение хозяйственной  деятельности администрации.

       В  1998 году  был переведен  директором  татарской  гимназии  №2  города Елабуги, где трудился  до ухода  в заслуженный  отдых.  В 2002 году, будучи  директором  татарской  гимназии, был награжден  Почетной  грамотой  главы администрации Елабужского района  и города  Елабуги  за  высокий профессионализм,  большой вклад  в обучение и воспитание подрастающего поколения.

        Зиннур Нуриахметович  был прекрасным и любящим мужем для своей  жены Ильдии  Нурмухаметовны, любящим  и  отцом для  своих детей: сына – Ильдара  и дочери  Лейсан. Умер 8 сентября 2017 года, похоронили 9 сентября в селе Бизяки.

    _________________________________________________________________________

    ЗӘЙНАК ӘҺЛЕТДИН УЛЫ ӘҺЛИЕВ (1978-1982)

    Зәйнак Әһлетдин улы Әһлиев 1927 улның 4 маенда туган. 

    9 сыйныфны бетергәч, 44 елның көзендә, Совет Армиясе сафларына алына, Балтыйк буе гаскәрләрендә хезмәт итә. Сугыш беткәч, Урал хәрби округында укып, кече командир була һәм 1951 елдан Зәйнак Әһлиев -офицер. Ул Ерак Көнчыгышта, Курил утрауларныда, Сахалинда тугыз ел хезмәт итә. Запастагы офицер булып демобилизацияләнгәч, туган авылына кайтып, урта мәктәпне, аннан соң, читтән торып, Казан дәүләт университетын тәмамлый..

    Туган авылы Бәзәкәдә укучыларны башлангыч хәрби хезмәткә һәм авыл хуҗалыгы фәненә өйрәтә башлый. 1978-82 елларда мәктәп директоры булып эшли. 1987 елда лаеклы ялга чыга. Тормыш иптәше Әнисә белән ике бала тәрбияләп үстерделәр. Икесе дә югары белемле, үзтормышлары белән яшиләр.

    _________________________________________________________________________

    Сабитов Мехаматнур Гараевич (1983-1984)

    Сабитов Мехаматнур родился 28.06.1956г. в с.Бизяки. Учился в Бизякинской средней школе. В 1973 году поступил в ЕГПИ по специальности учитель русского языка и литературы. В 1975 году работал в Бизякинской средней школе по своей специальности. В 1982 году назначен директором школы. В 1987 году переведен учителем в данной школе. С 1988 года назначен заведующим Менделеевского районного отдела образования. С 1990года работал заместителем директора по учебной работе в Бизякинской средней школе. В 2016 году ушел на заслуженный отдых. Является Заслуженным учителем Республики Татарстан.

    _________________________________________________________________________

    Ахматгараев Саетзян (1984-1986)

    Ахметгараев Саетзян родился 05.05.1944г. в деревне Тат. Сарсаз. Учился в Бизякинской средней школе. После школы обучается в Елабужском институте на факультете математики и физики. После завершения института работает учителем в Бизякинской школе. С 1984 по 1986 года назначен директором Бизякинской школы. Далее его назначают директором в Тураевской школе.  После школы работает парторгом в с. Псеево, затем назначается председателем. Долгие годы работает в колхозе. К сожалению 17 марта 2018 года его не стало.

    _________________________________________________________________________

    Гимазов Дамир Гарифҗан улы(1986-1999)

    Гимазов  Дамир  Гарифҗан  улы  1947  елнын  7  сентябрендә  Бондюг районы  Татар  Сарсазы  авылында  күп  балалы,   әтисе  гади  колхозчы, әнисе укытучы  булган  гаиләдә  дөньяга  аваз  сала.  Авыр  сугыш  чорыннан  соң кавышкан әтисе белән әнисенең Дамир беренче уртак балалары була, ә аңарчы инде гаиләдә әтисенең 5 баласы, әнисенең 1 кыз баласы була. Соңрак гаилә тагы  да  ишәеп  10  балага  җитә.  Өлкән  балалар  үсеп  бер-бер  артлы  чыгып китәләр.  Әниләре  башта  Тойма  авылында,  соңрак  Тукайда  укытып  йөри. Мөмкинчелек булмау сәбәпле атнага бер генә кайта; әтисе көне буе колхозда эштә. Шуңа күрә  өйдәге барлык эш, ишек алдын, абзар тулы мал-туар карау 3 кечкенә  бала  җилкәсенә  төшә.  Эштән  калган  буш  вакытта,  урамга  уйнарга чыккач, бүтән балалар уйнаганда, Дамир уйнамыйча басып тора, апасы: «Ник уйнамыйсың, җаным?» дигәч, «кием пычрана» дия торган була.     

    1955 елда кечкенә Дамир Песәй мәктәбенә укырга керә. Шушы вакытта күршедә  яшәүче  туганнан  туган  абыйсына  әнисе  гармун  алып  бирә,  әмма абыйсында гармунда уйнарга өйрәнү теләге булмый. Ул эшкә киткән вакытта Дамирны туганының әнисе өйләрендә бикләп калдыра торган була. Шунда ул үзлегеннән  гармун  уйнарга  өйрәнә  һәм  гомере  буе  җилкәсеннән  гармуны төшми. Авылда, мәктәптә үткәрелгән чараларның берсе генә дә  аннан башка узмый. 

          Песәй  мәктәбенең  7  классын  тәмамлаганнан  соң  Дамир    Бондюг поселогындагы 2 нче хезмәт политехник мәктәбенә укырга китә. Шунда бергә укыган  вакытларын,    иптәшләрен  ,  үзләре  ачлы-туклы  булсалар  да  ул  иң кунелле  вакытлар  иде  дип  искә  ала.  Спорт  белэн  мавыгып  китүе  дә  шул елларда  була.

          1965  елда  Бондюг  мәктәбен  уңышлы  тәмамлап,  Алабуга  педагогия институтының  физика-математика  бүлегенә  укырга  керә.  Мөгаллимнәр арасында  яхшы  укучыга,  иптәшләре  арасында  ышанычлы  дуска    әйләнә.   Җиңел аралашучан, ачык күңелле  студент институтта укыганда 7-8 кружокка йөри, спорт белән шөгыльләнүен дәвам итә, төрле музыка уены коралларында уйнарга өйрәнә. «Гитараны гына өйрәнә алмадым»-ди ул узе турында соңрак.

    Каникул вакытларында төрле эшләргә йөреп акча эшли.   1970 елда  институтны тәмамлый һәм яшь мөгаллимне  Чупрәле районы Зур  Акса  авылына  математика  һәм  физика  фәннәрен  укытырга  җибәрәләр. Ләкин ул анда 3 ай  гына эшләп кала, чөнки армия сафларында хезмәт итеп кайту  теләге  көчле  була,  Үзе  бик  үтенеп    сорый  торгач,  армия  сафларына хезмәткә алына. Тырыш, гадел солдатны Ерак Көнчыгыш хәрби округының 62230  нчы    гаскәрлегенә  отделение  командиры  итеп  белгелиләр, сержант званиесе  бирәләр. 

    Ул анда  солдатлар белән беррәттән идәнен дә юа, карын да чистарта….  Хезмәт итү вакыты чыккач, мактауга лаеклы хезмәт иткәне өчен, часть командиры  алга  таба  эшләп  калырга  үгетли.  Ләкин  әти-әнисе
    каршындагы бурыч, алар янында булырга, ярдәм итәргә теләге ныграк була, һәм ул туган ягына кайтырга карар кыла. 

    Армия сафларыннан кайткач, 1972 елның 3 январендә Бәзәкә мәктәбенә математика  укытырга эшкә килә.

      Туган авылыннан әлләни ерак булмаган Бәзәкә авылын ул бик тиз үз итә. Анда яшь мөгаллимә - Бәзәкә кызы Ибатуллина Шәмсия белән танышып, 22 декабрьдә тормыш корып җибәрәләр. Гаиләдә бер-бер артлы балалары -Динар һәм Гөлнар дөньяга килә.
    1986 елда Дамир Гарифҗан улын Бәзәкә урта мәктәбенә  директор итеп билгелиләр.  13  ел  директор  вазифасын  башкара  ул.  «1  нче  категорияле укытучы»,  «РСФСР  нын  мәгариф  отличнигы»  дигән  исемнәргә  лаек  була.  

    Дамир Гыймазов укытучы һөнәрен сайлап ялгышмый. Ул балаларга катлаулы фәннәрнең  берсе  булган  математиканы  укыта,  балалар  арасында  да  абруй казана. Балалар аны яраталар, хөрмәт итәләр. Укыту арасында буш вакытлары булса  ул  балалар  белән  чыгып  туп  тибә,  волейбол  уйный….  Җырга-моңга, спортка  гашыйк  мөгаллим җитәкләгән чорда тату педагогик коллектив оеша. Бәзәкә  мәктәбе  укучылары  һәм  укытучылары    төрле  смотр концертларда,  спорт  бәйгеләрендә  актив  катнашалар,  призлы  урыннар яулыйлар.  Буш  вакытларында  гармунда,  курайда  уйнарга  яраткан  Дамир Гарифҗановичтан башка Бәзәкә үзешчәннәре куйган бер генэ концерт та, чара да үтми. Күп кенә спектакльләрдә катнаша, төрле рольләр башкара. 

    1996  елда  Дамир  Гарифҗан  улын  территориаль  сайлау  комиссиясе председателе итеп белгелиләр. Ул вакытта да ул  үз намусына каршы чыга алмый,  вөҗданы  кушканча  эшли.  «Өстән»  бирелгән  курсәтмәләргә  каршы чыга, бер генә ялган документка да кул куймый.  Аны моның өчен әлбәттә «курә алмаучылар» шактый була, ләкин  сокланучылары да табыла.  Кем генә булмасын, аның гомере буе гадел кеше булганына алар тагы бер кат инана.

    Мөгаллимнәр арасында гомере буе үзе сайлаган һөнәренә тугры калучы, нинди  генә  авыр  шартларда  да  үз  юлыннан  тайпылмыйча,  намуслы,  гадел, тугырыклы, ярдәмчел, беркайчан да олысына да, кечесенэ дә тавышын кутәреп дәшми  торган  Дамир  Гарифҗанович  гаиләсе,  туганнары,  дуслары,  бергә эшләгән  хезмәттәшләре,  авылдашлары,  укыткан  укычылары  арасында  зур абруй  яулый,  хөрмәт  казана.  «Андый  кешеләр  сирәк  була»-ди  аны  белгән кешеләр, якыннары аны фәрештәгә тиңлиләр, гаиләсе аның белән горурлана.

    Аллаһы Тәгалә үзе янына яхшы кешеләрне җыяр ди… Дамир Гарифҗан улының да 2019 елның 17 августы көнне, озак авырудан соң, йөрәге тибүдән туктый… 

    Г.Гимазова сөйләгәнне Ф.Башарова язып алды. 

     ________________________________________________________________________

    Сиразетдинов Наиль (1999-2009)

    Сиразетдинов Наиль родился 16.09.1960г. в с.Бизяки. После окончания Бизякинской школы поступил учиться в ЕГПИ на факультет физики и математики. В 1984 году окончив институт работал в Тураевской средней школе учителем математики и физики. С 1990 года работает в Бизякинской средней школе. С 1999 по 2009 год был директором школы. Имеет звание «Отличник народного Просвещения Российской Федерации», учитель первой квалификационной категории.

    _________________________________________________________________________

    Гилязетдинов Рамиль родился 09.04.1980г. с.Бизяки. Учился в средней общеобразовательной школе №1 г.Менделеевска. В 1997г. поступил в ЕГПИ на историко-филологический факультет. С 2002 по 2007гг. работал в Татарской гимназии (СОШ №7) г.Менделеевска. С 2009-2013гг. был назначен директором Бизякинской средней школы. В данное время работает учителем истории и обществознания в Брюшлинской основной школе и по совместительству в Тураевской средней школе.

    _________________________________________________________________________

    Шакиров Ленар (2013-2018)

    Шакиров Ленар родился 27.07.1974г. в г.Елабуга. Учился в СОШ №5 (Елабуга). В 1996 году окончил ЕГПИ по специальности учитель физики и информатики. С 1996 по 2002 года работал в Тураевской СОШ учителем информатики. С 2002 по 2013 работал учителем информатики в Бизякинской СОШ. С 2013 по 2018 год назначен директором данной школы. С 2018 по нынешний день работает учителем информатики. Имеет первую квалификационную категорию. Обладает грантом «Лучший педагог в области ИКТ-2013». Проживает в с.Бизяки по настоящее время.

    _________________________________________________________________________

    Набиева Айгуль (с 2018 года)

    Набиева Айгуль родилась 31.05.1987г. в с.Бизяки. Выпускница Бизякинской средней школы 2004г., окончила ЕГПУ в 2009г. по специальности учитель математики и информатики. С 2011-2016 гг. работала в Тураевской СОШ. С 2016 года работает в Бизякинской средней школе. В 2018 году была назначена директором школы. Имеет первую квалификационную категорию. Проживает по нынешний день в родном селе Бизяки.

    _________________________________________________________________________

    подробнее

    онытылмас мәктәп еллары

     

     

                                                                          









    Адрес: 423648, Республика Татарстан, Менделеевский район, с. Бизяки. Самое родное село в мире.
    Расположение села: правый берег р. Кама, до Набережных Челнов-37км, до Казани-250км, до Ижевска-160км

    Яндекс.Метрика
    Поделиться